Esim bosanmak istiyor ama ben cok seviyorum

  • Konbuyu başlatan ozlemozlem34
O

ozlemozlem34

Yeni Üye
Üye
Merhabalar
Ilk defa bir foruma yaziyorum. Cok caresizim. Cok bitkinim. Kimseyle konusmak istemiyorum yasadiklarimi. 3 aydır 3 yasindaki oglumuzun hircin davranislari, benim cok dua ettigim işe girememem, esimin isdeki sıkıntıları bizi cok bunaltmisti. Gunden gune geriliyoduk. İş konusunda Belli etmemeye calistikca icimdeki bunalim yuzume hareketlerime yansidi. Esim de oglumuza cok sinirlenmeye basladi. Sonra bayramda esimin siniri tavan yapti. Babasinin evinde abisiyle kavga etti bana patladi. O sinirle ciktik geldik eve. 1 hafta konusmadi yaptigim yemegi bile yemedi. Yuregime dokunmuyosun diyor bana. Ama ben babasinin evinde hasta oglumla mumkun oldugunca ilgilendim ki hircinlasmasin esim de ailesinin yaninda ogluna sinirlenip bagirmasin. Bunu bilerek yaptim cunku cocuklugundan beri unutmadigi travmalari var bunlari tekrar yasamasin istedim. Ben de o arada uzgundum. Yuzume davranislarima yansidi. Bunun icin de sucladi beni. Yanimda durmadin diye.1 hafta Sonra biraz yumusadi. Sonra ufacik bi durum oldu ve en basa donduk. Simdi bosanmak istiyor. Sen 12 yildir aynisin diyor. Istemiyorum artik diyor. Bazen cok cirkin seyler de soyluyor. Ama ben 12 yilda beni aldatmasini da affettim, kanser olan annesine de cani gonulden baktim hastanede 2 aylik gelinken, depresyona girdi var gucumle ugrastim iyilestirmek icin. Agladiginda sarildim birlikte agladim. Oglumuzun sorunlu donemden gectigini duzelecegini defalarca soyledim. Internetten kaynaklar bulup gonderdim. Ama emeklerimi bosa cikarma dedigimde ne emegi verdin diyo bana. En cok yaralayan da bu. Ben cok tohum ektim ama bicemedim hicbirini. Basa kakma olarak algilayacagini bildigim icin ne annesinin hastaliginda yaptiklarimi hatirlattim ne de depresyondayken yaptiklarimi. Ama ben onsuz yapamayacagimi soyledigim de anneligime laf ediyor. Ne bicim annesin diye. Ne yapacagimi sasirdim. Hic bir dedigimi kabul etmiyor. Yaptigim herseyi inkar ediyor. Gecmisimize sarilip yeniden insa etmeme izin ver bana diyorum. Istemiyorum diyor. BEni artik sevmedigini soylemedi hic ama. Suan sadece buna tutunuyorum. Belki diye.. NE demeliyim ne yapmaliyim sasirdim. Su an mailimde uzun bi taslak duruyor. Cesaret buldugum an gondericem. Her kavgamizda yuzune karsi soyleyemiyorum dusuncelerimi. Aglayip duruyorum. Ben agladikca kendinden iyice sogutuyosun diyor. Ama o kadar kahroluyorum ki sakinleselim sonra konusalim diyorum olmuyor. Yaziyorum ben de. Kendimi en iyi boyle ifade ediyorum. Simdi bu uzun maili gondermekle de iyi mi yapicam kotu mu bilmiyorum. Son bi sans ver yasadigimiz onca hatrina diyorum. Cevap vermiyor. Hic bisey istemiyorum diyor. Elimi ayagimi bagladi. Kapiyi hic aralamiyor. Bosanip gidersem oglumu babasindan nasil ayiricam? Gitmezsem bana boyle soguk bosvermis umursamaz davranmasina nasil katlanicam? Gidersem sonunda ona sarilip kavusmak olmayan bi hasretlige nasil dayanicam? Boyle seyler yasamasak o cok tatli cok insancil cok merhametli cogu zaman neseli . Onsuzluga nasil alisicam bilmiyorum.
Aslinda belki de sizlere sorabilecegim en dogru soru onu degistirmem gereken ozelliklerim oldugunun farkinda oldugumu ve bunun icin herseyi yapabilecegimi nasil gosterebilirim? Sen hep boyleydin diyor o ozelliklerim icin. Aslinda degil. Su an inkar ediyor ve ben soyledigimde de kayitsiz kaliyor. Biseyler yapmam lazim ama ne? O bana boyle davranirken bircogunu yapamam. Ikna edip kapiyi aralamasi icin ne yapabilirim? Elbette onun da degistirmesi gereken ozellikleri oldugunun farkindayim. Ama aramiz boyleyken soyleyemiyorum. Daha da ters teper diye
Bir de bana doyor ki gitmiyorsan gunde yuzumu 4 saat gorursun boyle yasamaya devam ederiz. Ben boyle iyiyim diyor. Ve bu durum ailesinde genetik gibi. Rahmetli annesine de babasi benzer sekilde davranmis. Kadin son zamanlarina kadar anlatirdi. Onunla hicbi yere gitmez, evde dogru duzgun konusmazdi. Ikisi de ayri hayatlar yasiyo gibiydiler. Ve abisi de suan esiyle ayni... yillardir esiyle ev arkadasi gibiler cocuk yuzunden ayrilmamislar. Hic bisey paylasmazlar birbirleriyle konusmazlar... esim de benden bunu bekliyor. Ama benim aile kavramim bu degil.. cok severek evlendik. 5 yildir evli 12 yildir birlikteyiz. Ilk gunden beri herseyimizi paylastik. Birbirimizden hesap sormadik destek olduk. Varsa birlikte yedik yoksa birlikte yemedik...
 
Uzman SühaN

Uzman SühaN

Administrator
Yönetici
Merhaba özlem hanım.. Anladığım kadarıyla çok fedakar ve özverili bir eşsiniz. Çokta duygusal bir yapınız var. Özlem hanım hayat maalesef çok acımasız , duygularla değil mantıkla işliyor. 12 yıldır hayatınızı paylaştığınız kişiyi değiştiremedi iseniz bundan sonrada değiştiremezsiniz.Hayata her zaman olumlu yönden bakmayın biraz gerçekleri de görün.Eşiniz kafasında bu evliliği bitirmiş. Evladınız umurun da değil. Sizin çabalarınızda görmezden geliniyor. Kendinizi ezdirmeyin. Duygularınıza kapılmayın. Mantıklı düşünün. İlişkilerde karşı taraf ayrılmak istiyorsa sevgi bitmiştir. Ricayla da bir ilişki yürümez. Çocuğunuzun baba sevgisinden mahrum kalacağını düşünmeyin. Siz annede olursunuz babada hayırsız eşinizden zaten bir fayda sağlayamıyorsunuz. Bu durumda güçlü olmanızı duygularınıza yenik düşmemenizi öneriyorum. Dışarıdan biri olarak tavsiyede bulunmam '' çok kolay hüküm veriyorsunuz'' düşüncesini oluşturabilir. Evli bir bayan olarak empati yaptığımı bilin. Eşinizi bir kaç gün kendi halinde bırakın yazmayın. Bu süreçte sizde iyice bir düşünün ve kararınızı verin. Allah yardımcınız olsun ve hakkınızda hayırlısını temenni ediyorum..
 
Sevimli cadı

Sevimli cadı

Daimi Üye
Üye
Allah yardımcınız olsun gerçekten zor bir karar . Ama bende adminime katılıyorum bunca süredir eşinizi değiştirememiş siniz bundan sonra çok zor. Atalar boşuna dememiş can çıkar huy çıkmaz diye. Yeterince tölera etmişsiniz eşinizi Yüreğime dokunmuyorsun demek çok acı fazla düşünmeye gerek yok size karşı olan duygusunu belirtmiş direnmeyin ayrılın derim.
 
Üst